Bilans wojny – Wietnam i kraje ościenne
W relacje od wybranych kryteriów, wolno różnie pojmować pojęcia zwycięzcy i przegranego wojny wietnamskiej. z militarnego punktu widzenia, na końcu zwyciężył w tym konflikcie partia komunistyczny. W dłuższej perspektywie atoli śmiały ustrój społeczny, którego miarą efektywności jest np. posiadanie ludności i zaawansowanie ekonomiczny kraju, nie sprawdził się praktycznie - z tego punktu widzenia Wietnamczycy ponieśli porażkę.
Głównym następstwem zwycięstwa komunistów poza tym opanowania całego obszar Wietnamu było narzucenie społeczeństwom Wietnamu Południowego, Laosu i Kambodży komunistycznych metod rządzenia. Uwolniono 80 tysięcy więźniów reżimu południowowietnamskiego, lecz w ciągu kilku miesięcy od zdobycia Sajgonu w obozach "reedukacji" zamknięto ponad 300 tysięcy ludzi – studentów, intelektualistów, zakonników, żołnierzy, policjantów, urzędników reżimu południowowietnamskiego oraz polityków (w tym także komunistycznych). co niemiara innych osób wymordowano od razu. Szacuje się, iż na mocy całokształt wietnamskich obozów "reedukacyjnych" przewinęło się od 500 000 do 1 mln ludzi do roku 1986 (średnia obywatele w Wietnamie w owym czasie owo ok. 20 mln ludzi). Dodatkowym efektem wojny było także utworzenie na mocy sowiecki wywiad żołdak GRU jednej z trzech największych stacji rozpoznania radioelektronicznego w zatoce Cam Ranh na południu Wietnamu, obsługującej strefa Pacyfiku – pospołu ze stacją nasłuchową w Lourdes na Kubie oraz kolejną zlokalizowaną tuż przy Adenu w Jemenie tworzyła jej osoba filary światowej sieci zwiadu radioelektronicznego ZSRR.
Jednocześnie rezultatem zastosowania marksistowskich metod gospodarczych, kosztownego konfliktu zbrojnego z Kambodżą i w mniejszym stopniu sankcjami gospodarczymi państw zachodnich oraz wojny z ChRL w 1979 r. był gwałtowny wybrzeże poziomu życia. W efekcie w ciągu następnych kilkunastu lat miliony mieszkańców Południa podjęły próbę nielegalnej ucieczki z socjalistycznego Wietnamu, w większości drogą morską. liczba uciekinierów zarejestrowanych na mocy Wysokiego Komisarza ONZ do spraw uchodźców wyniosła ponad 1,5 miliona – między nich uprzedni także liczne mniejszości narodowe. Tysiące ludzi straciło życie w trakcie ucieczki na mocy ogrom Południowochińskie i Kambodżę. Wietnam w 1986 r. odszedł od gospodarki planowej zaś w 1989 r. wycofał się z Kambodży co przyniosło wyraźną poprawę sytuacji gospodarczej. W 1995 r. nawiązano układy dyplomatyczne z Stany Zjednoczone Ameryki Północnej tudzież później uzyskano członkostwo w ASEAN.
Upadek Wietnamu Południowego umożliwił komunistom ostateczne przytomność Laosu i Kambodży. W Laosie komuniści wietnamscy wsparli władza Pathet Lao na czele którego stanął prezydent dziedzic tronu Souvanaphoung pozostały poniżej kontrolą Hanoi (układ o przyjaźni z 1977 r.). Jego interesów strzegło do 1988 r. kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy wietnamskich. śmiały forma rządów osadził dookoła 30 tysięcy osób w obozach reedukacyjnych, niszczył bazy antykomunistycznej partyzantki (według niepotwierdzonych źródeł także z użyciem broni chemicznej i bakteriologicznej) i ponosi zobowiązanie zbytnio śmierć kilkudziesięciu tysięcy Laotańskich uchodźców. co niemiara tysięcy, przede wszystkim z od lat walczących przeciw komunistom członków plemienia Meo (Hmong), uciekło do Tajlandii.
Natomiast w Kambodżańskiej Partii Komunistycznej, w wyższym stopniu znanej jak Czerwoni Khmerzy, którą kierował Pol pot zdecydowaną przewagę zdobyło maoistowskie narząd lotu antywietnamskie i prochińskie. wczas po zdobyciu Phnom Penh Czerwoni Khmerzy rozpoczęli wprowadzanie ludobójczego eksperymentu społecznego – przymusowej budowy społeczeństwa bezklasowego. Jego efektem była śmierć ponad 1,5 miliona osób w ciągu następnych czterech lat do momentu inwazji armii wietnamskiej która obaliła Czerwonych Khmerów w styczniu 1979 r. Czerwoni Khmerzy jak wojsko antywietnamska uzyskali więc zasiłek polityczne i wsparcie materialną Stany Zjednoczone Ameryki Północnej i ChRL stanowiąc podstawa sił zbrojnych opozycji. wojna domowa zakończyła się w latach 90. kompromisem sił prowietnamskich którymi kierował szef rządu Hun objęcia Morfeusza z monarchistami i klęską Czerwonych Khmerów.