Zaangażowanie Stanów Zjednoczonych
amerykański szeregowy w ciągu lądowania w Da Nang, sierpień 1965 Helikoptery US Navy na polu walki, 1966
Amerykańskie interesy w samym Wietnamie dawny minimalne, jednakże Amerykanie obawiali się, iż zajęcie przez komunistów całego Wietnamu będzie krokiem na drodze aż do stopniowego opanowania przez nich całej Azji, według w ten rodzaj zwaną "teorią domina". przeto USA pokrywały 40%, 60% zaś ostatecznie 78% kosztów finansowych I wojny indochińskiej zaś w końcowym jej etapie wzięli udział amerykańscy doradcy wojskowi. USA Zjednoczone podjęły decyzję, iż nie mogą dopuścić aż do zdobycia władzy w całym Wietnamie przez komunistów i po odejściu Francuzów postanowiły pobrać stronę zbrojnie i finansowo antykomunistyczny władza Wietnamu Południowego. oryginalnie USA Zjednoczone udzielały wsparcia pod postacią wysłania doradców wojskowych, jednakże z od czasu do czasu przerodziło się ono w rosnące zobowiązanie militarne. w rezultacie zorganizowanego przez CIA w listopadzie 1963 r. puczu wojskowego zgładzono niepopularnego w społeczeństwie Diema jednakże nie udało się ustanowić stabilnej władzy w państwie.
W lipcu 1964 r. nowatorski amerykański prezydent Lyndon B. Johnson[6] wydał rozkaz zwiększenia obecności militarnej w Wietnamie Południowym. Wysłano w tym miejscu doradców wojskowych zwiększając łączną liczbę wojsk USA w tym kraju aż do 21 tys.
Od połowy lat 1950. CIA prowadziła tajne operacje dywersyjne przeciwko Północnemu Wietnamowi.[1] Polegały one na nocnych rajdach zwerbowanych i przeszkolonych na Tajwanie południowowietnamskich komandosów przerzucanych łodziami rybackimi aż do DRW, gdzie niszczyli oni grunt gospodarczo i militarnie instalacje brzegowe. ponieważ szybkość takich łodzi była niezmiernie mała w wielu przypadkach zdarzało się, iż stawały się one łupem północnowietnamskich okrętów patrolowych. ażeby temu naprawić Amerykanie postanowili wyposażyć południowowietnamskie drużyny dywersyjne w niezmiernie szybkie kutry torpedowe klasy "Nasty". przejrzany szkic akcji dywersyjnej nazwano OPLAN 34A i pod nadzorem Marynarki USA wdrożono w życie w 1963 roku. dla ochrony całej akcji postanowiono użyć okrętów US Navy patrolujących wody przybrzeżne DRW w ramach pomocniczej operacji "Desoto". zarazem marynarka wojenna Wietnamu Północnego chcąc przechwytywać szybkie łodzie typu "Nasty" przedtem wysadzą one dywersantów lub ostrzelają instalacje brzegowe w DRW wielce zwiększyła zrównoważony patroli swoich kutrów torpedowych na wodach międzynarodowych wzdłuż przewidywanych tras ich kursowania. W okolicach Zatoki Tonkińskiej zaczęło sporządzać się ciasno. W dniu 31 lipca 1964 r. amerykański niszczyciel USS Maddox wznowił misję specjalną (wspieranie działań komandosów południowowietnamskich na dwóch wysepkach DRW), która była zawieszona przez 6 miesięcy[7]. okręt na wodach terytorialnych DRW został zaatakowany przez trójka północnowietnamskie kutry torpedowe, które odnajdować się przypadkiem wzięły go zbytnio okręt południowowietnamski. co do atak USS Maddox, ze wsparciem lotniskowca USS Ticonderoga, zniszczył północnowietnamską jednostka torpedową i uszkodził dwaj inne. sam jeden odniósł niewielkie, powierzchowne uszkodzenia od ognia 14,5 milimetrowego wielkokalibrowego karabinu maszynowego. USS Maddox wycofał się na wody południowowietnamskie, gdzie dołączył aż do niszczyciela USS C. Turner Joy.
4 sierpnia 1964 USS Maddox i USS C. Turner Joy po raz drugi patrolowały wody międzynarodowe u wybrzeży Wietnamu Północnego. przez wzgląd na sygnały o ataku torpedowym, obie jednostki rozpoczęły silny ogień celów widocznych na radarze i manewry w celu uniknięcia trafień przez torpedy. Powojenne rozmowy (m.in. komisji senackiej USA) naturalnie dowiodły iż nie było ponownego ataku na okręt USS Maddox. incydent z 4 sierpnia był ewentualnie pomyłką obsługujących radar marynarzy ewentualnie świadomą mistyfikacją administracji prezydenta i CIA.
7 sierpnia 1964 r. senat USA zatwierdził rezolucję w celu Zatoki Tonkińskiej, która dawała pozwolenie prezydentowi Johnsonowi na eskalację działań zbrojnych przeciwko Wietnamowi Północnemu[8].